Το σπίτι της σιωπής

Το σπίτι είχε δυο παραθύρια στο νοτιά. 
Τις μέρες του χειμώνα, 
καθόμαστε μέσα από το τζάμι
κοιτάζοντας του ήλιου τις αχτίδες,
να παίζουνε κρυφτό στα σύννεφα.
Άλλες φορές ερχόντουσαν τεραστία, 
με μολυβένια χρώματα, 
στέκανε ακίνητα 
θαρρείς «σκοποί» ή «παρατηρητές»
πάνω απ’ τα κεραμίδια
ατέλειωτες ώρες και ημέρες 
και
άλλες όμοια με πάλλευκα πουλιά, 
φεύγανε βιαστικά. 

Τις άνοιξες, 
η ευωδιά του γιασεμιού, 
μεθυστική πλημμύριζε το σπίτι 
και μας αγκάλιαζε μια αναταραχή γλυκιά. 

Τις νύχτες του καλοκαιριού,
μετρούσαμε τ’ αστέρια 
κάνοντας όνειρα…
Και όταν του φεγγαριού οι αχτίνες 
ερωτοτροπούσαν
στα πέταλα των δειλινών,
εμείς ζηλεύοντας…. 
κλέβαμε την παράσταση… 
και τα τριζόνια ακούγανε τη μουσική 
απ’ κορμιά μας.

Τότε οι ασημαχτίνες φεύγανε… 
Φεύγανε…
Που να πηγαίνανε άραγε; 
Κι εμείς κοιτούσαμε… 
κοιτούσαμε… 
αμίλητοι κι αμήχανοι
όσα παίζονταν γύρω μας. 

Θυμάσαι΄
λέγαμε συχνά ότι στο έργο της ζωής…
της φύσης…
όλα είναι θέατρο 
κι εμείς 
άλλοτε «πρωταγωνιστές» γινόμαστε 
και άλλοτε κομπάρσοι.

Άραγε συμπληρώσαμε το παζλ,
σε όσα εκείνη έγραψε 
κι είχε σκηνοθετήσει; 

Τις μέρες του Φθινοπώρου,
τα φύλλα στο δρομάκι, 
κάτω απ’ τα παραθύρια, 
μ’ ένα καημό θαρρείς μας αποχαιρετούσαν
καθώς
δεξά ζερβά τα έσπρωχνε ο αγέρας.

Τώρα, 
Μες στο σκοτάδι 
κοιτώ προς την ανατολή 
προσμένοντας τον ήλιο να φωτίσει.

Ξέρω 
στους τοίχους έχουν χαραχτεί 
όσα έβλεπαν και ακούγανε 
στα περασμένα χρόνια.

Οι ώρες, 
οι μέρες 
και τα χρόνια 
μ’ απόμειναν συντρόφισσες αχώριστες, 
πικρές.
Μιλούν για όνειρα, 
χαρές
που δεν θα ξανανιώσουμε. 

Γινήκαμε ένα μ’ εκείνο το παράθυρο.


Notice: ob_end_flush(): failed to send buffer of zlib output compression (0) in /home/nord8018/public_html/wp-includes/functions.php on line 4344