Σταθμός

Σφυρίζοντας το τρένο, 
αργά στις ράγες κύλησε 
και βγήκε απ’ το σταθμό.
Με μύρια συναισθήματα 
σηκώσαμε σ’ αποχαιρετισμό το χέρι. 
Σε λίγο 
ούτε καπνός,
ούτε κουκίδα φαίνονταν 
στο βάθος του ορίζοντα.
Βαριά σιγή απλώθηκε 
κι έγινε ανυπόφορη η νύχτα.
Βαριά η παρουσία της, 
όπως ο αποχωρισμός.
Η ταξιδιάρα σκέψη μας 
προσπάθησε να ξεπεράσει 
τα όρια και τα σύνορα, 
να συνοδεύσει στο άγνωστο
εκείνους που αναχώρησαν,
ύστερα πήραμε 
το δρόμο της επιστροφής.